Netten maken voor de soldaten aan het front

Vandaag ging opnieuw het luchtalarm af. Het geluid vulde de straten, restaurants, telefoons… maar de mensen hier blijven gewoon verder leven. Ze eten door, praten door, bewegen door. Niet omdat het veilig is, maar omdat het leven in oorlog hen heeft geleerd om niet bij elke sirene stil te vallen. Je voelt dat het eigenlijk niet klopt, maar je doet mee. Wat moet je anders.

Na het alarm ging ik op weg naar de organisatie die netten maakt voor het leger. Wat een ongelooflijke groep mensen. Vrijwilligers uit Amerika, Schotland, België, Oekraïne… allemaal samen aan één tafel, één doel. De oudere Oekraïense vrouwen werken zo snel dat je het bijna niet kunt volgen. Hun handen kennen dit ritme al langer dan wij kunnen begrijpen.

Ze vertellen verhalen van het front. Soldaten die hun tank niet meer terugvinden omdat het net zo goed camoufleert. Een soldaat die door een drone werd opgejaagd en zich onder een net verstopte — en daardoor bleef leven. Hun trots is zacht, maar diep. En terecht. Deze netten zijn geen hobbyproject; ze redden levens.

Ik heb eerder in België netten helpen maken, maar wat ik hier zie… dit is een ander niveau. Elk knoopje, elke strook stof, elke beweging telt. Je voelt dat dit werk rechtstreeks verbonden is met iemand die straks aan het front staat.

Tussen luchtalarmen en dagelijkse routine door zie je hier iets wat sterker is dan angst: mensen die blijven geven, blijven helpen, blijven beschermen. En dat is misschien wel het meest indrukwekkende van alles.