De laatste rustplaats voor de soldaten

Vandaag ging ik naar de begraafplaats waar de gesneuvelde soldaten begraven worden. Voor ik ook maar één stap zette, vroeg ik eerst toestemming aan een agent om foto’s te mogen nemen. Na wat heen‑en‑weer praten mochten we het terrein op, met één duidelijke regel: geen mensen van dichtbij fotograferen, tenzij ze het zelf wilden. Maar hoe vraag je zoiets aan iemand die midden in zijn verdriet staat.

Vanaf het moment dat ik daar rondliep, voelde ik het gewicht van de plek. Het verdriet hing in de lucht. Ik sprak met ouders, partners, mensen die iemand verloren waren. Een jonge vrouw zat te waken bij het graf van haar partner. Even verder kwam een jonge moeder met haar kind op bezoek bij de papa die nooit meer thuiskomt. Het kind kuste de foto van zijn vader alsof hij hem nog steeds kon voelen. Ouders stonden met tranen in de ogen aan het graf van hun zoon.