Aankomst Lviv

Het was nog pikdonker toen we om 7 uur ’s ochtends in Lviv aankwamen. Min zes graden, ijskoud, en je voelt die vermoeidheid meteen extra hard. We hebben dan maar een taxi genomen om eerst naar het hotel te gaan en onze bagage af te zetten. Daarna meteen door naar het International Volunteers Center, waar we al om 10 uur een afspraak hadden.

Gelukkig was het daar warm en gezellig. Heel toffe mensen ook — nog voor we goed en wel zaten, kregen we al thee aangeboden. Voor ik het wist, zaten we in een diep gesprek over vrijwilligerswerk en over de oorlog. Vrijdag gaan we met hen mee naar een centrum waar mensen worden opgevangen die een arm of been verloren hebben door de oorlog. Dat zullen harde verhalen en beelden worden.

Morgen staat opnieuw een drukke dag op het programma: een bezoek aan een organisatie die netten herstelt, en daarna naar de begraafplaats. En voor je het weet, zit de dag er alweer op.

Elektriciteit en luchtalarm in Lviv

Hier merk je meteen hoe kwetsbaar alles is. Door de vele aanvallen op het energienet valt de stroom gewoon uit. ’s Ochtends moesten we ons verlichten met een looplamp, want er was helemaal geen elektriciteit. Pas rond 13 uur kwam de stroom terug, en om 15u30 was het alweer gedaan. Zodra er wél stroom is, is het meteen: alles opladen wat je kan — gsm, camera, powerbanks — want je weet nooit hoe lang het duurt.

En dan was er nog het luchtalarm. Dat duurde zo’n 30 à 40 minuten. Ik zat net in een restaurant toen plots alle gsm’s tegelijk begonnen te loeien: waarschuwing dat er bommen onderweg waren. Niemand deed iets, iedereen bleef gewoon verder eten, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar voor mij was het toch even schrikken. Even later hoorden we een doffe, luide knal in de verte — waarschijnlijk het afweersysteem dat zijn werk deed. Toch voel je op dat moment die spanning: wat gaat er nu gebeuren?

Even snel een koffie gaan halen… en plots viel de stroom weer uit. In één klap was alles pikdonker. Ik heb mijn GPS moeten gebruiken om terug naar het hotel te raken. Overal hoor je het zware geronk van generatoren die aanslaan om de stad draaiende te houden. Een vreemde, bijna surrealistische sfeer.