Bijna drie uur wachten aan de grens. Het is ondertussen bijna vijf uur ’s morgens en mijn lichaam voelt alsof het al een eeuwigheid wakker is — bijna 24 uur. Je weet dat je naar een land gaat dat in oorlog is, maar toch blijft het vreemd hoe snel de realiteit je inhaalt.
Eén persoon wordt uit de bus gehaald en komt niet meer terug. Niemand weet waarom. Niemand krijgt uitleg. Het blijft stil, en dat maakt het alleen maar zwaarder. Je voelt hoe zo’n moment zich vastzet in je hoofd.
Even later moeten we allemaal uitstappen aan de Oekraïense douane. Bagage mee naar binnen, paspoortcontrole. Je komt hier niet zomaar binnen. De eerste vraag die ik krijg is of ik me kom aansluiten bij het internationaal legioen om te vechten. Ik moest uitleggen waarom ik hier ben, wat ik kom doen. Pas daarna kreeg ik mijn stempel — en een ‘Welcome to Ukraine’ van een vrouw in legeruniform.
Op dat moment voelde ik vooral opluchting. Dit deel is achter de rug. De spanning, de onzekerheid, de vermoeidheid… het stapelt zich op. Maar ik ben binnen. En dat besef komt hard binnen na zo’n nacht.
Reactie plaatsen
Reacties