Van Wachtebeke naar Liviv

De luchthaven is een plek van wachten en spanning. De koffie helpt de tijd te vertragen, maar tegelijk versnelt alles in mijn hoofd. Het besef dat het nu echt begint, dat straks de vlieger opstijgt en ik onderweg ben naar een nieuw verhaal, maakt de zenuwen tastbaar.

Een paar telefoontjes naar mijn vrouw, wat inkopen voor de busrit, een hapje eten — kleine rituelen die de stress draaglijk maken. Toch voel ik hoe de spanning zich vastzet in mijn lijf.

In Krakow wacht de bus, zeven uur lang door het nachtlandschap richting Lviv. Ik ben voorbereid: drinken, eten, en een open blik. Want de verhalen beginnen al onderweg. Misschien ben ik met Veronica mijn Amerikaanse vriend wel de enige buitenlander op die bus, maar dat maakt het des te duidelijker dat ik hier ben om te luisteren, te kijken, en te vertellen.

Om zes uur ’s ochtends kom ik aan. Moe, bezweet, maar klaar. Klaar om het verhaal te laten beginnen.

De vlucht begon al met een uur vertraging, en alsof dat nog niet genoeg was, zat er naast mij iemand die zo breed zat dat ik nauwelijks kon bewegen. De tijd kroop voorbij, elke minuut voelde dubbel zo lang. Ik was opgelucht toen we eindelijk landden — gewoon weer kunnen ademen, rechtstaan, bewegen.

Ik ben ongelooflijk moe, en ik kijk er vooral naar uit om straks op de bus te zitten en even te kunnen slapen. Gelukkig had ik voor het vertrek al even met Veronica door Krakau gewandeld. We zijn iets gaan eten en drinken, en ik heb koekjes gekocht voor op de bus naar Lviv. Kleine dingen die de dag toch wat lichter maken.