De voorlaatste dag voor vertrek voelt altijd dubbel. Alles is al honderd keer nagekeken: documenten, bagage, verzekeringen, routes. Toch blijft er dat kleine stemmetje dat vraagt of er niets vergeten is.
Vandaag was een dag van afscheid in kleine gebaren. Samen nog eens gaan eten met mijn vrouw en zoon, alsof we de tijd even wilden stilzetten. Bij mijn ouders langs waar mijn vader me nog eens zijn bezorgde raad meegaf: “Wees voorzichtig.” Het klinkt eenvoudig, maar het draagt gewicht. Want ook al lijkt Lviv relatief veilig, de stad is al meermaals onder vuur genomen. Doden en gewonden herinneren eraan dat voorzichtigheid geen overbodige luxe is.
De spanning kruipt intussen onder mijn huid. Slapen zal er vannacht niet veel inzitten. Stress en nieuwsgierigheid vechten om voorrang. Wat zal ik zien, wie zal ik ontmoeten, welke verhalen zullen zich ontvouwen? Het onbekende trekt, en tegelijk houdt de vertrouwde warmte van thuis me vast.
Misschien is dat de essentie van vertrekken: het loslaten van zekerheden om ruimte te maken voor nieuwe lagen van betekenis. De koffies, de maaltijden, de woorden van zorg — ze vormen een stille bagage die ik meeneem, naast de praktische spullen in mijn tas.
Morgen begint het. Vandaag was de overgang.
Reactie plaatsen
Reacties