In september reis ik opnieuw naar Oekraïne. Een land dat ik al eerder bezocht, maar dat nooit hetzelfde is wanneer je terugkeert. Deze keer gaat mijn reis naar Kyiv, een stad die leeft onder constante dreiging, maar waar het dagelijks leven toch blijft doorgaan. Tussen luchtalarmen, vrijwilligerswerk en stille momenten van veerkracht zoek ik naar beelden die tonen hoe mensen blijven bestaan in omstandigheden die niemand zou moeten kennen.
Ik vertrek op 10 september en keer terug op de 17e. Een week waarin ik me onderdompel in het ritme van een stad die voortdurend schakelt tussen spanning en normaliteit. Kyiv ligt dichter bij de oorlog dan Lviv, waar ik eerder fotografeerde. De aanvallen zijn frequenter, de nachten onrustiger, de luchtalarmen scherper. Maar net daar, in die spanning, ontstaat het verhaal dat ik wil vertellen.
Mijn focus ligt op vrijwilligersorganisaties: mensen die elke dag opnieuw opstaan om anderen te helpen. Ze koken, herstellen, vervoeren, luisteren, dragen. Ze vormen het stille fundament van een land dat weigert te breken. Daarnaast documenteer ik het dagelijks leven: kinderen die spelen, ouderen die wachten op de bus, jongeren die koffie drinken alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Kleine momenten die tonen dat zelfs in oorlog het leven niet stopt. Geen sensatie, geen spektakel. Alleen de mens, zoals hij is. Kyiv is een stad die ademt onder druk, maar die blijft bewegen.
Kom zekers ook eens op mijn Facebook kijken en volg mij daar ook.
Vanuit Kraków neem ik de trein richting Przemyśl, een stad die bijna tegen de Oekraïense grens aanleunt. Daar stap ik over op de nachttrein naar Kyiv.
De grenscontroles gebeuren aan boord, in stilte, terwijl de wagon door het donker schuift.
Tegen de ochtend rolt de trein de hoofdstad binnen. De avondklok is voorbij, de stad ontwaakt langzaam. Het licht valt op verlaten perrons, op mensen die hun dag beginnen, op een stad die ondanks alles blijft doorgaan.
Alles is geregeld. Vliegtuig, trein, hotel… zelfs een schuilkelder. Iets wat ik vroeger nooit zou hebben overwogen, maar nu bijna vanzelfsprekend is als je het nieuws volgt. Kyiv krijgt opnieuw zware aanvallen te verwerken. Burgers sterven. Straten die ik ken worden geraakt. En terwijl ik mijn reis voorbereid, voel ik de stress gewoon in mijn lijf zitten. Ik zou liegen als ik zeg dat het me niet raakt.