Phoenix organisatie in Zaklad bouwen van hondenshelter

Phoenix vangt vrouwen op die uit de zwaarste frontzones zijn gevlucht. Mensen met verhalen die je niet zomaar naast je neerlegt. Vaak komen ze aan met het enige wat ze nog hebben: hun hond. Voor hen is dat dier een stukje thuis dat nog overeind staat.

Maar binnen in het opvanggebouw kan dat niet. Hygiëne, rust, veiligheid — het moet werkbaar blijven. Daarom wordt een oude varkensstal omgebouwd tot een hondenshelter. Niet ideaal, wel realistisch. En zoals dat hier gaat: er zitten nog een paar varkens, en die worden geslacht. Dat is de lokale logica, de dagelijkse praktijk in oorlogstijd.

Alles draait hier om improviseren met wat er is, tussen menselijkheid en noodzaak.

Vandaag werd er een volledige camionet gelost, gevuld met dozen honden­vlees. Donaties, want de mensen hier kunnen het zelf niet meer kopen. Niet omdat ze hun dieren minder graag zien, maar omdat oorlog alles wegneemt wat ooit normaal was.

Als je moet vluchten voor de Russen, je huis achterlaat, je spullen, je inkomen, dan blijft er nauwelijks ruimte over. Niet in je bagage, niet in je budget. En toch nemen velen hun honden mee, omdat achterlaten geen optie is.

Daarom maakt zo’n levering het verschil. Geen grote woorden, geen drama. Gewoon dozen vlees die ervoor zorgen dat mensen hun dieren kunnen blijven voeden, ondanks alles wat ze verloren zijn.

Solidariteit in zijn meest tastbare vorm: een camionet die even ademruimte brengt.

Eerst de varkensstront eruit, spinnenwebben weg. De lucht trok open, de vloer werd weer vloer. Pas toen kon het echte werk beginnen: bouwen, laag per laag, alsof de ruimte zelf opgelucht ademhaalde. Wat ooit een vergeten hoek was, werd opnieuw een plek met toekomst.

Eenmaal middag was het tijd voor een pauze. We gingen naar binnen, naar het gebouw waar de organisatie zit — een massief complex met een verleden dat je voelt in de muren. Het was ooit bezet door de Duitsers, daarna door Rusland, het diende als gevangenis en als hospitaal. Een hele geschiedenis hangt daar nog altijd in de lucht.

Binnen werden we meteen verwend door de vrouwen die er verblijven: verse soep, vers gebakken brood, niets ontbrak. Kinderen liepen rond en speelden met het weinige speelgoed dat ze hebben. Je hart breekt als je dat ziet. Af en toe viel er een licht uit in de gang, en telkens liep een klein meisje angstig naar haar moeder. Ik haalde een kleine zaklamp boven en gaf die aan haar. Ze straalde, en zo raakten we aan de praat met haar moeder en grootmoeder. Ze spraken maar een beetje Engels, maar we begrepen elkaar perfect. Het meisje week niet meer van mijn zijde.

Ze zorgden ook voor de drie kinderen van haar zus, die er niet meer was. De vader van de kinderen vecht aan het front bij Charkiv. In het gebouw verblijven ook vrouwen die misbruikt zijn door Russische soldaten — verhalen die zwaar binnenkomen en die je niet snel vergeet.