Na een lange nacht in de trein, schuddend en bonkend alsof de wagons elk moment uit elkaar konden vallen, kwam ik eindelijk toe in Kyiv. Aan de grens paspoortcontrole, een drugshond die maar bleef snuffelen in mijn cabine.
Mijn koffers werden helemaal leeggehaald, maar er was niets te vinden. Het voelde eindeloos, tot ik mijn paspoort terugkreeg met een stempel opgelucht, maar ook uitgeput.
Hotel Ukraine, bovenaan het Maidan‑plein, werd mijn eerste rustpunt. Eindelijk kon ik mij wassen, eindelijk een kamer. Maar de stad liet me meteen voelen dat rust hier relatief is.
In de ochtend klonk het luchtalarm. Geel dus geen verplichte schuiling maar toch, het geluid joeg me een schrik door het lijf. Later die avond opnieuw: een knal, rook die boven de gebouwen opsteeg. Dit keer was het raak. Het eerste wat je denkt: hoeveel onschuldige burgers zijn getroffen?
Overdag fotografeerde ik een klein gebouw dat gebombardeerd was. Geen militair doel, gewoon een winkel maar ja ergens stond een militair dat ik niet gezien had.Toch kwam er controle.
“Delete, delete,” herhaalde de man wel tien keer. Mijn foto’s werden doorgelicht, gewist waar nodig. Het voelde absurd, maar gelukkig liep het goed af.
Vandaag was een dag van contrasten: opluchting en angst, routine en chaos, controle en vrijheid. Mijn lens ving de sporen van geweld, maar ook mijn eigen kwetsbaarheid als reiziger in een stad die leeft onder dreiging.
Kyiv ademt kracht, maar elke rookpluim herinnert eraan hoe fragiel dat leven is.
Vandaag beleefde ik iets onverwachts in Kyiv. Terwijl ik door de stad liep, kwam ik plots Alexander De Croo tegen. Ik sprak hem kort aan en kreeg een hand van hem — een eenvoudig gebaar, maar toch bijzonder in deze omstandigheden. Het voelde uitzonderlijk om hier, midden in een stad die leeft onder dreiging, even die menselijke nabijheid te ervaren. Een moment dat ik niet snel zal vergeten.
Vandaag onderweg naar mijn hotel kreeg ik plots een luchtalarm. Even later zag ik dikke rook opstijgen boven Kyiv. Het was een heftig moment de stad leeft verder, maar de oorlog laat zich nog elke dag voelen. Ik toon bewust geen beelden van de inslag, uit respect voor de veiligheid van Oekraïne. Mijn enige hoop is dat er geen slachtoffers zijn gevallen.
Reactie plaatsen
Reacties