Het was een dag die vroeg begon. Om 2u30 uit bed, half slapend richting luchthaven, drie uur op voorhand daar moeten zijn, en dan nog die rit van anderhalf uur. Het lichaam voelt dat. De vermoeidheid kruipt ergens tussen je schouders en je gedachten.
Om 8u15 het vliegtuig, om 10u15 landen in Kraków. Dan begint het wachten. De bus naar Przemyśl zou om 14u45 vertrekken, maar natuurlijk er moet altijd iets tegenzitten. Een uur vertraging. Je voelt hoe de dag langer wordt dan hij zou moeten zijn. Stilzitten is piekeren, en piekeren is nooit een goede reispartner.
Toch schuift alles vooruit. Straks de trein. Hopelijk zonder vertragingen, zonder gedoe. Gewoon een wagon, een stoel, een beetje slaap. En morgenvroeg rolt de trein Kyiv binnen. Eindelijk weer iets om handen, eindelijk weer bewegen in plaats van wachten.
Reizen naar Oekraïne is nooit simpel.
Reactie plaatsen
Reacties