Een dag die begint met alarmen”De nacht was opnieuw kort. Meerdere luchtalarmen haalden me uit mijn slaap, en je merkt hoe snel dat op je lichaam en je hoofd weegt.
Maar het is wat het is om 5u30 ging het volgende alarm alweer af. Kyiv bleef vandaag gelukkig gespaard van zware bombardementen, en hopelijk blijft dat zo.
De ochtend begon slecht: luchtalarm, regen, opnieuw alarm, opnieuw regen. Het ging de hele dag zo door, het ene signaal na het andere. Pas rond 15u stopte de regen en werd het iets draaglijker.
Toch stond ik in de ochtend al buiten, in de gietende regen, bij een bijeenkomst om gevallen soldaten te herdenken. Families, vrienden, veteranen niemand gaf op. Ze stonden daar, doorweekt, maar vastberaden. Als je ziet hoe mensen hier blijven komen, ongeacht het weer, ongeacht de oorlog, dan begrijp je iets van hun kracht.
Hun geliefden eren is belangrijker dan comfort.Tussen de alarmen, de regen en de vermoeidheid voelde deze ceremonie als een stille herinnering: ondanks alles blijft de mens overeind. En ik ben dankbaar dat ik dit mag vastleggen.
Na de herdenking in de regen ging ik verder, naar de plek waar de vernietigde Russische voertuigen staan.
Het is een vreemde, bijna stille plek. De tanks, de zware terreinwagens… allemaal zwartgeblakerd, verwrongen, stil. Ooit machines van oorlog, nu alleen nog metalen getuigen van wat hier is gebeurd.
Tussen die wrakken staat ook iets dat je nooit zou verwachten: een ambulance. En andere hulvoertuigen die geraakt zijn. Het blijft onbegrijpelijk. Wie valt nu een ambulance aan? Een voertuig dat bedoeld is om levens te redden, om gewonden weg te brengen, om hoop te brengen in chaos.
Als je daar staat en je ziet dat beeld een ambulance die zelf slachtoffer is geworden door aanvallen van Rusland dan voel je hoe absurd en wreed deze oorlog is.
Het is te gek voor woorden. Je ziet de schade, maar je voelt vooral de menselijke tragedie die erachter zit.Deze plek zegt meer dan cijfers of nieuwsberichten ooit kunnen. Hier zie je wat oorlog echt doet. Niet alleen aan soldaten, maar aan iedereen die probeert te helpen.
In de middag bezocht ik een vrijwilligersorganisatie die daklozen helpt mensen die nergens meer heen kunnen, veteranen die terugkeerden uit de oorlog maar niet meer terugkeerden naar een normaal leven.
Als je daar staat, voel je het in elke vezel van je lichaam. Verdriet hangt in de lucht. Niet als een verhaal, maar als een constante aanwezigheid.Je kunt je het bijna niet voorstellen.
elke dag op straat leven omdat Rusland je huis heeft platgebombardeerd. Of omdat je huis is ingenomen, bezet, verdwenen uit je leven alsof het nooit van jou is geweest.
Van de ene dag op de andere heb je niets meer. Geen thuis, geen veiligheid, geen toekomst die vaststaat. Alleen overleven.Ik sprak met een soldaat die een been is verloren. Dakloos. Mentaal zwaar beschadigd door wat hij heeft meegemaakt en gezien.
Hij stond daar met een stille kracht, maar je ziet de littekens die niet te fotograferen zijn. De oorlog stopt niet wanneer je terugkomt hij blijft in je hoofd, in je lichaam, in je nachten spoken.
Rondom hem stonden oudere mensen, ook dakloos. Mensen die ooit een leven hadden, een routine, een huis. Nu wachten ze op soep, op brood, op iets warms om de dag door te komen. De vrijwilligers geven eten, drinken, aandacht. Het is een prachtig initiatief, maar je voelt hoe groot de nood is.
Hoeveel verdriet er rond je hangt. Hoeveel levens hier gebroken zijn.Deze plek laat je opnieuw beseffen dat oorlog niet alleen aan het front woedt. Hij leeft verder in de straten, in de mensen die achterblijven, in de verhalen die niemand hoort.
En ik sta daar met mijn camera, niet om te oordelen, maar om te getuigen.
Een zaterdag in kyiv geen rust maar rusland die aanvalt.
Hier zijn geen woorden voor het is gewoon barbaars
19u22 – Luchtalarm, code rood.
Iedereen haast zich naar de schuilkelder. Gelukkig verblijf ik in een hotel dat vier verdiepingen onder de grond een bunker heeft. Ballistische raketten onderweg. Op dat moment voel je je nietig: je gaat schuilen, maar je weet niet wat er zal gebeuren, hoe erg het zal zijn. Je hoort de schokken, maar ziet niets. Het is beangstigend, en dit gaat hier in Oekraïne al jaren zo door.
Wat een barbaars land is Rusland. Geen slaap, of veel te weinig. Je ligt voortdurend te waken, alert op wat komen zal. Want Rusland schuwt burgerdoelen niet.
Wanneer het alarm voorbij is en je weer boven komt, zie je de gevolgen: inslag, rook die opstijgt, de lucht in alle kleuren, een brandlucht die blijft hangen. Hoeveel onschuldige doden zijn er nu weer gevallen?
Hopelijk blijven we deze nacht gespaard van nieuwe aanvallen. Maar de angst blijft, en de realiteit is dat hier elke dag mensen leven met dit constante gevaar.
De bunker onder het hotel
Reactie plaatsen
Reacties