Einde van het avontuur

Na een nacht zonder slaap kwam ik vanmorgen om 6u40 aan in Kraków. De stad lag er stil en ijzig bij, met temperaturen van –8 die meteen door je jas snijden. Ik wandelde wat rond, maar eerlijk: de kou had ik wel gehad. Gelukkig kon ik even schuilen in het hotel van Veronica, een warme tussenstop voor ik weer verder moest.

Vandaag kruipt de tijd. Misschien omdat ik alleen nog maar naar huis wil, naar mijn vrouwtje. Hoe sneller, hoe beter. Maar reizen beslist soms anders. Ondertussen zit ik op de luchthaven van Kraków, nog vier uur te gaan voor mijn vlucht vertrekt. Voorlopig geen vertragingen — laat ons hopen dat het zo blijft, want wachten is al vervelend genoeg.

Rond mij een wirwar van mensen: reizigers die haasten, slenteren, zoeken, verdwalen. Het typische luchthavenritme. Voor mij is het vooral het laatste hoofdstuk van dit avontuur. Nog één vlucht, nog een rit van Charleroi naar huis, en dan kan ik eindelijk landen. Letterlijk én figuurlijk.

Het zit er bijna op.