Zondag werd aangekondigd als een dag met zware sneeuwval, en voor één keer klopte de voorspelling tot op de minuut. Vanaf de vroege ochtend tot laat in de avond viel er onophoudelijk sneeuw, een dikke witte muur die de stad langzaam stillegde. Temperaturen zakten richting –11, en elke stap buiten voelde alsof je door een andere wereld liep.
Vandaag stond in het teken van de stad verkennen, maar eerlijk: je kan amper vooruit. De sneeuw prikt in je gezicht, de wind snijdt door je jas, en de straten veranderen in glibberige corridors waar je je weg doorheen moet duwen. Het is het soort weer dat je dwingt om stil te staan bij hoe klein je eigenlijk bent tegenover de elementen.
En dan komt onvermijdelijk die gedachte: als het hier al zo zwaar is, hoe moet het dan zijn aan het front? Soldaten die in loopgraven staan, dag en nacht, zonder warme kamer om naar terug te keren. Bittere kou die niet alleen ongemakkelijk is, maar gevaarlijk. Sneeuw die bij ons hinderlijk is, wordt daar een vijand op zich.
Deze dag maakt duidelijk hoe dun de grens is tussen ongemak en overleven. En hoe snel je respect groeit voor wie in zulke omstandigheden moet blijven doorgaan.
Wie door een stad loopt waar de dreiging van luchtaanvallen nooit helemaal weg is, merkt het meteen: ramen die normaal licht en openheid brengen, zijn vervangen door ruwe houten platen. Vooral bij kerken, monumenten en andere beschermde gebouwen zie je die geïmproviseerde pantsering terug. Het oogt sober, bijna bruut, maar het vertelt een verhaal dat je niet kunt negeren.
De reden is eenvoudig en tegelijk pijnlijk concreet. Glas is kwetsbaar. Een explosie hoeft niet eens dichtbij te zijn om ruiten te doen springen. Scherven vliegen meters ver, en historische ramen — soms eeuwenoud — zijn in één klap verloren. Hout daarentegen houdt drukgolven beter tegen, voorkomt rondvliegend glas en geeft erfgoed een kans om de volgende dag nog te bestaan.
Het resultaat is een stadsbeeld dat tegelijk beschermend en onrustig aanvoelt. De houten platen vormen een soort tijdelijke huid: functioneel, goedkoop, snel geplaatst. Ze tonen niet alleen de noodzaak, maar ook de vastberadenheid om te bewaren wat anders onherstelbaar zou verdwijnen.
In die combinatie van kwetsbaarheid en veerkracht zit precies de realiteit van het leven in een gebied waar elke dag anders kan eindigen dan hij begon. De houten platen zijn geen versiering, maar een stille herinnering aan wat er op het spel staat.
Op een verweerde muur verschijnt een kind met een paraplu. Geen vrolijke scène, geen spel. Het kind buigt zich beschermend over een zwarte kat, alsof het de laatste veilige plek probeert af te schermen. Boven hen vliegen drie militaire vliegtuigen in formatie — klein in formaat, maar groot in dreiging.
De paraplu is dun, bijna naïef, maar toch het enige schild dat ze hebben. Het is een beeld dat meteen binnenkomt: de kwetsbaarheid van kinderen tegenover de logica van oorlog. De kat, een symbool van huiselijkheid en onschuld, staat er stil naast. Alsof het begrijpt dat zelfs gewone momenten bescherming nodig hebben.
Onder de voeten van het kind staat in rode letters: #SaveUkraineChildren. Geen slogan voor aandacht, maar een noodkreet die je niet kunt negeren. Het werk is rauw, direct en pijnlijk eerlijk. Het herinnert eraan dat achter elke sirene, elke explosie en elke nieuwsupdate echte levens schuilgaan — klein, fragiel en afhankelijk van bescherming die vaak veel te dun is.
Street art zoals deze is geen decoratie. Het is een getuigenis. Een stil protest. Een herinnering dat oorlog niet alleen frontlinies raakt, maar ook de schaduwen waar kinderen proberen te schuilen.
Reactie plaatsen
Reacties