Vanochtend aangekomen in Przemyśl. Het was eigenlijk nog maar 4u ’s ochtends. In de trein had ik 5u gezien, maar zodra we de grens over waren sprong mijn uurwerk een uur terug. Vergeten dat Oekraïne een uur voor staat. Een klein detail, maar het betekende wel dat ik daar 3u45 moest wachten op mijn bus, en als er één ding is dat ik haat, is het wachten.
Het was fris, 12 graden, mistig. De stad lag nog half te slapen. Gelukkig ging er al om 6u een winkel open. Vroeg, maar voor mij ideaal: iets te eten, iets te drinken, even schuilen tegen de kou. Een half uur later opende nog een winkel waar ik een koffie kon kopen. Dat kleine beetje warmte deed wonderen. Zo schoof de tijd toch vooruit.
Daarna nog een paar uur richting Kraków. Op mijn tablet een filmpje opgezet, gewoon even weg van oorlog, weg van spanning. Rust. Het deed goed.
Maar het zijn die kleine momenten, een warme koffie, een winkel die vroeg opent, een film op je tablet die de dag draaglijk maken. En die je herinneren waarom je onderweg bent.
Rust doet deugd, dat merk ik nu pas. Maar mijn hoofd staat nog altijd in een andere modus. Als je hier kloppen hoort in de verte, kijk je automatisch omhoog, alsof er iets gaat komen. Gek hoe dat in je gedachten blijft zitten, hoe snel je lichaam leert om alert te zijn, en hoe traag het dat weer afleert.
Het is hier rustiger, dat wel. Maar er lopen zoveel mensen rond dat het soms voelt alsof je nergens echt alleen bent. En toch verlang ik naar Wachtebeke. Naar gewoon wandelen, zonder invloeden, zonder prikkels, zonder dat je constant luistert naar de achtergrond. Gewoon de stilte van thuis, de vertrouwde lucht, de paden die je kent.
En natuurlijk mijn gezinnetje. Ik weet dat ze blij zullen zijn als ik terug thuiskom. Dat moment, dat thuiskomen, dat is iets waar ik nu al naar uitkijk.
Misschien is dat het vreemde aan reizen naar Oekraïne: je vertrekt met een doel, je leeft dagen in een andere realiteit, en wanneer je even tot rust komt, voel je pas hoe diep het allemaal in je systeem kruipt. Maar tegelijk weet je waarom je het doet, en waarom je straks weer naar huis verlangt.
Morgen klap ik dit hoofdstuk even dicht, maar afgesloten is het niet. Dat kan ik niet. Oekraïne laat zich niet zomaar achter. Je draagt het mee, zelfs wanneer je vliegtuig om 15u45 richting Charleroi stijgt en de rit naar Wachtebeke begint.
Er zit een vreemd soort rust in deze avond. Niet omdat alles afgerond is, maar omdat ik weet dat dit verhaal verdergaat. Dit land, deze mensen, de momenten die ik hier heb vastgelegd ze blijven doorwerken in mij. Je sluit een deur, maar je laat de sleutel erin.
Nu eerst slapen. Eindelijk. Na dagen vol indrukken, gesprekken, emoties en kilometers is het tijd om mijn lichaam te laten herstellen. Morgen ben ik fris, en dat zal al een stuk beter voelen. Maar diep vanbinnen weet ik: dit is geen einde. Dit is een komma,
ik ga naar huis maar het verhaal blijft open.
Reactie plaatsen
Reacties
Veilige thuiskomst gewenst kozeke en megatrots op jou KanJeR! ❤️